دیر است . . .

دیراست گالیا
.

.

.

.

ادامه مطلب را بخوانید ....

ادامه نوشته

با حافظ

هر آن کو خاطر مجموع و يار نازنين دارد
سعادت همدم او گشت و دولت همنشين دارد

حريم عشق را درگه بسي بالاتر از عقل است
کسي آن آستان بوسد که جان در آستين دارد

دهان تنگ شيرينش مگر ملک سليمان است
که نقش خاتم لعلش جهان زير نگين دارد

لب لعل و خط مشکين چو آنش هست و اينش هست
بنازم دلبر خود را که حسنش آن و اين دارد

به خواري منگر اي منعم ضعيفان و نحيفان را
که صدر مجلس عشرت گداي رهنشين دارد

چو بر روي زمين باشي توانايي غنيمت دان
که دوران ناتواني‌ها بسي زير زمين دارد

بلاگردان جان و تن دعاي مستمندان است
که بيند خير از آن خرمن که ننگ از خوشه چين دارد

صبا از عشق من رمزي بگو با آن شه خوبان
که صد جمشيد و کيخسرو غلام کمترين دارد

و گر گويد نمي‌خواهم چو حافظ عاشق مفلس
بگوييدش که سلطاني گدايي همنشين دارد

دود عود ...

ای یوسف خوش نام ما خوش می روی بر بام ما
ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما

ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما
جوشی بنه در شور ما تا می (mey) شود انگور ما

ای دلبر و مقصود ما ای قبله معبود ما
آتش زدی بر عود ما نظاره کن در دود ما

ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما
پا را مکش از کار ما بستان گرو دستار ما

در گل بمانده پای دل جان می دهم چه جای دل
وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما

ای راحت کروبیان ای شمس اطوار جهان
جان و دلی هم جان جان ای جان ما ای جان ما

با حضرت حافظ . . .

الا يا ايها الساقي ادر كاسا و ناولها _____ كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكلها

به بوي نافه‏اي كاخر صبا زان طره بگشايد _____ ز تاب جعد مشكينش چه خون افتاد در دلها

مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هردم _____ جرس فرياد مي‏دارد كه بر بنديد محملها

به مي سجاده رنگين كن گرت پير مغان گويد _____ كه سالك بي‏خبر نبود ز راه و رسم منزلها

شب تاريك و بيم موج و گردابي چنين هايل _____ كجا دانند حال ما سبكباران ساحلها

همه كارم ز خودكامي به بدنامي كشيد آخر _____ نهان كي ماند آن رازي كزو سازند محفلها

حضوري گر همي خواهي ازو غايب مشو حافظ _____ متي ما تلق من تهوي دع الدنيا و اهملها

الا يا ايها الساقي ادر كاسا و ناولها _____ كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكلها

 به بوي نافه‏اي كاخر صبا زان طره بگشايد _____ ز تاب جعد مشكينش چه خون افتاد در دلها

 مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هردم _____ جرس فرياد مي‏دارد كه بر بنديد محملها

به مي سجاده رنگين كن گرت پير مغان گويد _____ كه سالك بي‏خبر نبود ز راه و رسم منزلها

 شب تاريك و بيم موج و گردابي چنين هايل _____ كجا دانند حال ما سبكباران ساحلها

 همه كارم ز خودكامي به بدنامي كشيد آخر _____ نهان كي ماند آن رازي كزو سازند محفلها

 حضوري گر همي خواهي ازو غايب مشو حافظ _____ متي ما تلق من تهوي دع الدنيا و اهملها

یار مرا . . .

یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا
یار تویی خار تویی خواجه! نگه دار مرا

نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی
سینه ی مشروح تویی بردر  اسرار مرا

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی
قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا

حجره ی خورشید تویی خانه ی ناهید تویی
روضه ی امید تویی راه ده ای یار مرا

روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی
آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا

دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی
پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا

این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی
راه شدی تا نبدی این همه گفتار مرا

 

با حافظ - یاری اندر کس نمی بینم ...

ياري اندر كس نمي بينم ياران را چه شد 

    دوستي كي آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حيوان تيره گون شد خضر فرخ پي كجاست  

  خون چكيد از شاخ گل ابر بهاران را چه شد

كس نمي گويد كه ياري داشت حق دوستي

حق شناسان را چه حال افتاد ياران را چه شد

لعلي از كان مروّت بر نيامد سال ها ست  

 تابش خورشيد و سعي باد و باران را چه شد

 شهرياران بود و خاك مهربانان اين ديار  

مهرباني كي سر آمد شهرياران را چه شد

گوي توفيق و كرامت در ميان افكنده اند

  كس به ميدان در نمي آْيد سواران را چه شد

صد هزاران گل شكفت و بانگ مرغي بر نخاست 

   عندليبان را چه پيش آمد هزاران را چه شد

حافظ ز اسرار الهي كس نمي داند خموش  

 از كه مي پرسي كه دور روزگاران را چه شد

مناسب با حال من ....

دریافت آهنگ بیداد با صدای استاد شجریان .

با حافظ

سحرم دولت بیدار به بالین آمد                        گفت بر خیز که این خسرو شیرین آمد

قدحی در کش و سر خوش بتماشا بخرام         تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای                که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

گریه آبی به رخ سوختگان باز آورد                   ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان ابروییست                 که کمین صیدگهش جان و دل و دین آمد

در هوا چند معلق زنی و جلوه کنی               ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

ساقیامی بده و غم مخورازدشمن ودوست     که بکام دل ما آن بشد و این آمد

شادی یار پریچهره بده باده ناب                    که می لعل دوای دل غمگین آمد

رسم بد عهدی ایام چو دید ابر بهار              گریه اش برسمن و سنبل و نسرین آمد

                                 چون صبا گفته حافظ بشنید از بلبل

                                 عنبرافشان بتماشای ریاحین آمد  

مولانا

بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریم
بجز عشق بجز عشق دگر کار نداریم

در این خاک در این خاک در این مزرعه پاک
بجز مهر بجز عشق دگر تخم نکاریم

درین غم چو زاریم درآن دام شکاریم
دگر کار نداریم، درین کار بگردیم


چه مستیم چه مستیم از آن شاه که هستیم
بیایید بیایید که تا دست برآریم

چه دانیم چه دانیم که ما دوش چه خوردیم
که امروز همه روز خمیریم و خماریم

مپرسید مپرسید ز احوال حقیقت
که ما باده پرستیم نه پیمانه شماریم

شما مست نگشتید وزان باده نخوردید
چه دانید چه دانید که ما در چه شکاریم

نیفتیم بر این خاک ستان ما نه حصیریم
برآییم بر این چرخ که ما مرد حصاریم

خیزیـد مخسبید که هنگام صبوح است
ستاره روز آمد، به آثار بدییم

بیایید بیایید به گلزار بگردیم
درین نقطه پرگار چو پرگار بگردیم

بیایید که امروز به اقبال و به پیروز
چو عشاق نو آموز بران یار بگردیم

شعر بسیار زیبای سه تار من از استاد شهریار

نالد به حال زار من امشب سه‌تار من                   این مایه‌ی تسلی شب‌های تار من
ای دل ز دوستان وفادار روزگار                             جز ساز من نبود کسی سازگار من
در گوشه‌ی غمی که فراموش عالمی است          من غمگسار سازم و او غمگسار من
اشک است جویبار من و ناله‌ی سه‌تار                  شب تا سحر ترانه‌ی این جویبار من
چون نشترم به دیده خلد نوشخند ماه                  یادش به خیر، خنجر مژگان یار من
رفت و به اختران سرشکم سپرد جای                   ماهی که آسمان بربود از کنار من
آخر قرار زلـــف تو با ما چنــین نبـــود                      ای مایه‌ی قرار دل بیقرار من
در حسرت تو میرم و دانم تو بی‌وفا                       روزی وفا کنی که نیاید به کار من
از چشم خود ســـیاه دلی وام میـــکنی                خواهی مگر گرو بری از روزگار من
اختر بخفت و شمـــع فرومرد و همــچنان                بیدار بود دیده‌ی شب‌زنده‌دار من
من شاهباز عرشم و مسکین تذرو خاک               بختش بلند نیست که باشد شکار من
یک عمـــــر در شــرار محـــبت گداختـــم                 تا صیرفی عشق چه سنجد عیار من
من شهریار ملک سخن بودم و نبود                     جز گوهر سرشک در این شهریار من

با تشکر از دوست بسیار عزیز و گرانقدر جناب آقای مهدی فر زه .

 

بهار دلکش - تصنیفی از زنده یاد عارف قزوینی

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد
از آن که دلبر دمی به فکر ما نباشد

در این بهار ای صنم بیا و آشتی کن
که جنگ و کین با من حزین روا نباشد

صبحدم بلبل بر درخت گل به خنده می گفت
نازنینان را مه جبینان را وفا نباشد

اگر که با این دل حزین تو عهد و بستی
عزیز من با رقیب من چرا نشستی؟
چرا عزیزم دل مرا ز کینه خستی؟

صبحدم بلبل بر درخت گل به خنده می گفت
نازنینان را مه جبینان را وفا نباشد

بهار از رند تبریزی

مژده ای دل که بهار از طرف یار آمد
ارغوان نو گل خندان به چمنزار آمد
بلبلی کو به خزان رفت از این گلشن یار
دوش دیدم به تفرج برِ دلدار آمد
دل مسکین طلب از کیسه ی اغیار نکرد
تا که آن یار پری چهره ی عیار آمد
سینه ام از غم جانانه چنان زار افتاد
کاتش سوز دلم بر لب اغیار آمد
چشم من منتظر لطف سیه چشمان ماند
تا که یک دم به عطوفت سر بیمار آمد
بر کش ای زاهد ما جام ز انبانه ی خویش
هر که از باده ی او خورد به هشیار آمد
شب هجران به سپیدی گروید آخر شد
تا سحرگه ز قلم ناله ی بسیار آمد
رند تبریز تو را هیچ غزل از خود نیست
وین شر و شور از آن یار به اشعار آمد

باز آمدم چون عید نو

             باز آمدم چون عید نو ، تا قفل زندان بشکنم

             وین چرخ مردم خوار را ، چنگال و دندان بشکنم

             هفت اختر بی آب را ، کاین خاکیان را می خورند

             هم آب بر آتش زنم ، هم بادهاشان بشکنم

             گشتم مقیم بزم او ، چون لطف دیدم عزم او

             گشتم حقیر راه او ، تا ساق شیطان بشکنم

             گر پاسبان گوید که " هی " ، بر وی بریزم جام می

             دربان اگر دستم کشد ، من دست دربان بشکنم

             چرخ ار نگردد گرد دل ، از بیخ و اصلش برکنم

             گردون اگر دونی کند ، گردون گردان بشکنم

             خوان کرم گسترده ای ، مهمان خویشم برد ه ای

             گوشم چرا مالی اگر ، من گوشه ی نان بشکنم؟

             ای که میان جان من ، تلقین شعرم می کنی

             گر تن زنم خامش کنم ، ترسم که فرمان بشکنم

                                                                            مولانا

با تشکر از میریت محترم وبلاگ هستی که ما را همیشه اینجانب را مورد لطف و عنایت خود قرار میدهند .

 

با شهریار

از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دل                       اما چه غم غمی که خدا می‌دهد به دل

گریان فرشته‌ایست که در سینه‌های تنگ                  از اشک چشم نشو و نما می‌دهد به دل

تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن                  غم می‌رسد به وقت و وفا می‌دهد به دل

دل پیشواز ناله رود ارغنون نواز                            نازم غمی که ساز و نوا می‌دهد به دل

این غم غبار یار و خود از ابر این غبار                  سر می‌کشد چو ماه و صلا می‌دهد به دل

ای اشک شوق آینه‌ام پاک کن ولی                          زنگ غمم مبر که صفا می‌دهد به دل

غم صیقل خداست خدا یا ز مامگیر                          این جوهر جلی که جلا می‌دهد به دل

قانع به استخوانم و از سایه تاجبخش                         با همتی که بال هما می‌دهد به دل

تسلیم با قضا و قدر باش شهریار                          وز غم جزع مکن که جزا می‌دهد به دل

با حافظ

در ازل پرتو حسنت زتجلی دم زد

عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه​ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت

عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

عقل می​خواست کز آن شعله چراغ افروزد

برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز

دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد

دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند

دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت

دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

حافظ آن روز طربنامه عشق تو نوشت

که قلم بر سر اسباب دل خرم زد

شعری زیبا

بر خیز تا یکسو نهیم این دلق ازرق فام را

بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را

هر ساعت از نو قبله ای با بت پرستی میرود

توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

می با جوانان خوردنم باری تمنا میکنم

تا کودکان در پی فتند این پیر درد آشام را

غافل نباش ار عاقلی در یاب اگر صاحب دلی

باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را

دلبندم آن پیمان گسل، منظور چشم، آرام دل

نی نی دل آرامش مخوان ،کز دل ببرد آرام

مرغ پریده - استاد هوشنگ ابتهاج ( هـ . الف . سایه )

هوا گرفتى و رفتى ز كف چو مرغ پریده

ترا به روى زمین دیدم و شكفتم و گفتم

كه این فرشته براى من از بهشت رسیده

بیا كه چشم و چراغم تو بودى از همه عالم

خداى را به كجا رفتى اى فروغ دو دیده

هزار بار گذشتى به ناز و هیچ نگفتى

كه چونى اى به سر راه انتظار كشیده

چه خواهى از سر من اى سیاهى شب هجران

سپید كردى چشمم در انتظار سپیده

به دست كوته من دامن تو كى رسد اى گل

كه پاى خسته من عمرى از پى تو دویده

ترانه غزل دلكشم مگر نشنفتى

كه رام من نشدى آخر اى غزال رمیده

خموش سایه كه شعر ترا دگر نپسندم

كه دوش گوش دلم شعر شهریار شنیده

فغان - حافظ

                        

نفس بر آمد و کام از تو بر نمی آید
فغان که بخت من از خواب در نمی آید
صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش
که آب زندگیم در نظر نمی آید
قد بلند ترا تا به بر نمی گیرم
درخت کام و مرادم به بر نمی آید
مگر به روی دلارای یار ما ور نی
به هیچ وجه دگر کار بر نمی آید
مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید
وزان غریب بلاکش خبر نمی آید
زشست صدق گشادم هزار تیر دعا
ولی چه سود یکی کارگر نمی آید
بَسَم حکایت دل هست با نسیم سحر
ولی به بخت من امشب سحر نمی آید
درین خیال بسر شد زمان عمر و هنوز
بلای زلف سیاهت به سر نمی آید
زبس که شد دل حافظ رمیده از همه کس
کنون زحلقه ی زلفت بدر نمی آید

حتی به روزگاران

 ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران
بیداری ستاره در چشم جویباران
 ایینه ی نگاهت پیوند صبح و ساحل
 لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران
 بازا که در هوایت خاموشی جنونم
فریاد ها برانگیخت از سنگ کوه ساران
ای جویبار جاری ! زین سایه برگ مگریز
کاین گونه فرصت از کف دادند بی شماران
گفتی : به روزگاران مهری نشسته گفتم
بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران
بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز
زین عاشق پشیمان سرخیل شرمساران
پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند
 دیوار زندگی را زین گونه یادگاران
 وین نغمه ی محبت بعد از من و تو ماند
 تا در زمانه باقی ست آواز باد و باران

 

زمستان - مهدی اخوان ثالث

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به کراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

تقدیم به همه آنان که او را میشناسند

تقدیم به همه آنان که او را میشناسند:

آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن

آیینه ی صبوح را ترجمه ی شبانه کن

ای پدر نشاط نوبر رگ جان ما برو

جام فلک نمای شو وز دو جهان کرانه کن

ای خردم شکار تو تیر زدن شعار تو

شست دلم بدست کن کن  جان مرا نشانه کن

خیز کلاه کژ بنه وز همه دامها بجه

بر رخ روح بوسه ده زلف نشاط شانه کن

چون که خیال خوب او خانه گرفت در دلت

چون تو خیال گشته ای در دل وعقل خانه کن

شش جهت است این وطن قبله درو یکی مجو

بی وطنی است قبله گه در عدم آشیانه کن

کهنه گر است این زمان عمر ابد مجو در آن

مرتع عمر خلد را خارج این زمانه کن

از دوست بسیار عزیزم جناب آقای خلیل محمدی مدیریت محترم موسسه تبلیغاتی طراحان  بسیار متشکرم که این شعر برای من فرستادند

 

مرا میبینی و هردم

مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کـنی دردم
تو را می‌بینـم و میلـم زیادت می‌شود هر دم
بـه سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری
بـه درمانـم نـمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم
نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهـت گردم
ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هـم
کـه بر خاکـم روان گردی به گرد دامنـت گردم
فرورفـت از غم عشقت دمم دم می‌دهی تا کی
دمار از مـن برآوردی نـمی‌گویی برآوردم
شـبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستـم
رخـت می‌دیدم و جامی هـلالی باز می‌خوردم
کـشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نـهادم بر لـبـت لـب را و جان و دل فدا کردم
تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان می‌ده
چو گرمی از تو می‌بینم چه باک از خصم دم سردم

این شعر بسیار زیبا است مخصوصا با صدای استاد شهرام ناظری

سعی میکنم در اولین فرصت قسمت هایی از آلبوم رومی استاد را برای دانلود در اختیارتان قرار دهم

---

عزم آن دارم که امشب نیمه مست

اجرای این شعر یکی از ماندگار ترین اثرهای آقای ناظری به شمار می آید . که در آلبوم گل صــد برگ قرار دارد . 

عزم آن دارم که امشب نیمه مست
پایکوبان کوزه ی دُردی به دست
سر به بازار قلندر برنهم
پس به یک ساعت ببازم هر چه هست
تا کی از تزویر باشم ره نما؟؟
تا کی از پندار باشم خودپرست؟؟

پرده ی پندار می باید درید
توبه ی تزویر می باید شکست

وقت آن آمد که دستی برزنم
چند خواهم بود آخر پای بست؟

مرغ چمن آتش از استاد هوشنگ ابتهاج ( ه_ . ا . سایه )

ای عشق تو ما را به کجا می کشی ای عشق
 جز محنت و غم نیستی ، اما خوشی ای عشق
 این شوری و شیرینی من خود ز لب توست
 صد بار مرا می پزی و می چشی ای عشق
 چون زر همه در حسرت مس گشتنم امروز
 تا باز تو دستی به سر من می کشی ای عشق
 دین و دل و حسن و هنر و دولت و دانش
 چندان که نگه می کنمت هر ششی ای عشق
رخساره ی مردان نگر آراسته ی خون
 هنگامه ی حسن است چرا خامشی ای عشق
آواز خوشت بوی دل سوخته دارد
 پیداست که مرغ چمن آتش ای عشق
 بگذار که چون سایه هنوزت بگدازند
 از بوته ی ایام چه غم ؟ بی غشی ای عشق

شعر زندگی از استاد هوشنگ ابتهاج ( هـ . ا . سایه )

چه فکر می کنی ؟       

 که بادبان شکسته زورق ِ به گل نشسته ای ست زندگی ؟
 در این خراب ِ ریخته
 که رنگ ِ عاقبت ازو گریخته
به بن رسیده راه ِ بسته ای ست زندگی ؟
 چه سهمناک بود سیل ِ حادثه
 که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت
 ستاره خوشه خوشه ریخت
 و آفتاب در کبود ِ دره های آب غرق شد
 هوا بد است
 تو با کدام باد می روی ؟
 چه ابر ِ تیره ای گرفته سینه ی تو را
 که با هزار سال بارش ِ شبانه روز هم
 دل ِ تو وانمی شود

تو از هزاره های ِ دور آمدی
 درین درازنای ِ خون فشان
 به هر قدم نشان ِ نقش ِ پای ِ توست
 درین درشتناک ِ دیولاخ
 ز هر طرف طنین ِ گام های ره گشای توست
 بلند و پست ِ این گشاده دامگاه ِ ننگ و نام
 به خون نوشته نامه ی وفای توست
 به گوش ِ بیستون هنوز
صدای ِ تیشه های توست
 چه تازیانه ها که با تن ِ تو تاب ِ عشق آزمود
چه دارها که از تو گشت سربلند
 زهی شکوه ِ قامت ِ بلند ِ عشق
 که استوار ماند در هجوم ِ هرگزند
 نگاه کن
 هنوز آن بلند ِ دور
 آن سپیده آن شکوفه زار ِ انفجار ِ نور
 کهربای آرزوست
 سپیده ای که جان ِ آدمی هماره در هوای اوست

به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
 سزد اگر هزار بار
 بیفتی از نشیب ِ راه و باز
 رو نهی بدان راز
 چه فکر می کنی ؟
 جهان چو آبگینه ی شکسته ای ست
 که سرو ِ راست هم در و شکسته می نمایدت
چنان نشسته کوه در کمین ِ دره های ِ این غروب ِ تنگ
 که راه بسته می نمایدت
زمان ِ بی کرانه را
 تو با شمار ِ گام ِ عمر ِ ما مسنج
به پای او دمی ست این درنگ ِ درد و رنج
 به سان ِ رود
 که در نشیب ِ دره سر به سنگ می زند
رونده باش
امید ِ هیچ معجزی ز مرده نیست
 زنده باش