میتوان اوایل دهه سی تا اواخر هشتاد را دوران طلایی موسیقی ایرانی نام برد. دورانی که هنرمندان بسیاری پای به عرصه موسیقی ایرانی گذاشته و آثار بدیع و ماندگاری را به موسیقی ایران معرفی کردند. از داوود پیرنیا که با تأسیس برنامه رادیویی گلها موسیقی را به خانه های مردم کشاند و پایه گذار خلق آثار فاخر و ماندگاری در عرصه موسیقی ایران شد تا محمد رضا شجریان که با اجرای آثار بدیع و ماندگار درموسیقی ایرانی نام خود را تا ابد بر تارک موسیقی ایران جاودانه ساخت. در این میان اما بزرگان بسیاری بودند که ذهن خلاق موسیقایی شان زمینه ساز ماندگاری آثاری شد که علاقه مندان به موسیقی ایرانی سالهاست انس و الفت دیرینه ای با آنها دارند. آنچه مسلّم است آنکه خواننده یک اثر موسیقایی هر قدرهم توانا و قدرتمند باشد به تنهایی نمیتواند زمینه های جاودانگی یک اثر را فراهم کند، ماندگاری یک اثر ناب موسیقی بیش از آنکه مرهون خواننده باشد وامدار ذهن پویا و تفکرات بَدیع مبدّع آن اثر است. پرویز مشکاتیان را میتوان یکی از آن نوابغی دانست که موسیقی ایران مرهون زحمات اوست. کسی که در طول سالیان سال فعالیت هنری اش خالق آثار ماندگاری در موسیقی ایرانی شد. نام مشکاتیان نه تنها به عنوان نوازنده و آهنگسازی برتر شناخته شده است که تنظیم هایش در آلبومهایی که آهنگسازی آن را نیز بر عهده داشته است مثال زدنی و از نمونه های بی بدیل موسیقی ایرانیست که نشان از تبحّر بالا و شناخت او از سایر سازهای ایرانی دارد. قطعه ” دُخترک ژولیده “ از ساخته های استاد علینقی وزیری در آلبوم ”دستان“ با صدای محمدرضا شجریان (تن اش به ناز طبیبان نیازمند مباد)، رِنگ ”ضَرب اصول“ از کنسرت گروه عارف با شهرام ناظری و قطعه ”چکاد“ از آلبوم ”دستان“ از نمونه های قابل اشاره است.