به نظر مي‌رسد كه در مجموعه فكري هنرمندان موسيقي ايراني در نگاه كلي و در ميان هنرمندان مرتبط با بخش آواز ايراني در نگاه خاص‌تر، اين برداشت  كه يك نوع ارجحيت و برتري در ميان خوانندگان درمقايسه با ساير عوامل توليد و خلق و اجراي يك اثر هنري مرتبط با موسيقي فعاليت مي‌كنند، وجود ندارد

فضاي كلي جامعه هنري و مردم علاقه مند به اين رشته نگاه  و عقيده‌شان كاملا متفاوت است با اصل موضوع كه جامعه خوانندگانند. در چند مورد انگشت‌شمار است كه اين نگاه صادق است و شايد هم طبيعي!

آمار موجود در نهادهاي رسمي و غيررسمي كاملا نشان دهنده تعداد بالاي هنرجويان و فعالين عرصه آواز ايراني است، كانون خوانندگان ايراني «خانه‌موسيقي» اعضاي زيادي را در خود جاي داده است،‌ از خوانندگان رده بالا و مشهورترين آن تا سطوح ديگر و بديهي است كه عمده اعضاي اين كانون خوانندگان علاقه‌مند، خوش‌صدا و بديهي‌تر اينكه نيازمند حضور بيشتر در عرصه تجربه و اجتماع هستند.

شرايطي كه بايستي به همت و كوشش خود آن را آغاز و سپس به كمك و مساعدت ديگر بخش‌ها به گسترش و افزايش كيفيت آن بپردازند. از عمده مراكزي كه به راحتي و تنها با طراحي و برنامه‌ريزي مي‌توانند به اين قشر از جامعه هنري ما ياري رسانند...خانه موسيقي –مركز موسيقي صداوسيما- دفتر شعر و موسيقي و فرهنگسراهاي متعددي‌ هستند كه با بودجه‌هاي فرهنگي مشغول فعاليت‌هاي روزمره‌اند، به نظر نگارنده كه  طي چند دوره درمركز فعاليت‌هاي خانه موسيقي بوده و هست، كليدكار مي‌تواند از نهادمدني چون خانه موسيقي آغاز و با اجرايي شدن در ساير بخش‌ها به نتايج نسبتاً مطلوبي منجر شود.

چنانچه قادر شويم هنرمندان رشته آواز را مورد ارزيابي جدي قرار داده و با بررسي مرحله‌اي  فهرستي از آثارشان تهيه شود و به مرور آناني را كه قابليت فراوان‌تري جهت اجراي صحنه‌اي و استوديويي دارند به مراكز توليد آثار چون مركز موسيقي صدا وسيما هدايت و در خصوص اجراهاي صحنه‌اي به مراكزي چون دفتر شعر و موسيقي و فرهنگسراها معرفي كنيم و همزمان پشتيباني اداري لازم را به عمل آوريم، كاري صورت گرفته است كارستان.بارها اشاره شده است كه به مصداق «آنچه يافت مي نشود آنم آرزوست» هر چه تلاش‌هاي هنرمندان و مديران اجرايي برنامه‌ها بر استفاده از تعدادي انگشت‌شمار خوانندگان ارجمند موسيقي متمركز شود مثبت است، اما به شرطي كه در سطوح ديگر و  البته همزمان فكري اساسي براي طراحي و برنامه‌ريزي و اجراي گروه‌هاي جديد با خوانندگان خوش‌صدا اما گمنام اين سرزمين هم صورت پذيرد.

قرار نيست كه همه كشور تهران باشد و همه تهران وزارت كشور و تالار وحدت و همه خوانندگان هم تنها چند نفر.  اين كشور با جمعيت زياد و پراكندگي فراوان و سالن‌هاي متوسط و كوچك موجود در مراكز و فرهنگسراهاي مختلف مي‌تواند پذيراي هنرمندان جوانتر و با استعداد باشد، مديران مراكزي فرهنگي و حتي فعالين بخش خصوصي مي‌توانند با رهنمودهايي كه از مراكزي چون «خانه موسيقي » و ساير نهادهاي غيردولتي كسب مي نمايند زمينه اين امر را فراهم كرده و به عنوان يك امر كاملاً غير انتفاعي و فرهنگي  و تنها با كسب درآمدي آن‌هم به منظور تخصيص به «هنرمندان گروه» و به منظور اشتغال فرهنگي، اقدام لازم را مبذول كنند؟!!

منبع خبر : همشهری